Αυχενικό σύνδρομο

Όταν λέμε αυχενικό σύνδρομο, στην πραγματικότητα δεν αναφερόμαστε σε μία συγκεκριμένη πάθηση. Είναι ένας γενικός όρος που χρησιμοποιείται για διαφορετικά προβλήματα της αυχενικής περιοχής, τα οποία μπορεί να αφορούν τις αρθρώσεις, τους μεσοσπονδύλιους δίσκους, τους μυς, τις περιτονίες, τους συνδέσμους ή ακόμη και τις νευρικές δομές.

Σε κάποιους ανθρώπους ο πόνος μένει εντοπισμένος στον αυχένα. Σε άλλους όμως απλώνεται προς τους ώμους, γύρω από τις ωμοπλάτες, ψηλότερα στη θωρακική περιοχή ή ακόμη και προς τα χέρια. Δεν είναι επίσης σπάνιο να συνυπάρχει κεφαλαλγία.

Όταν τα συμπτώματα έχουν χρονίσει, τα πράγματα συνήθως γίνονται πιο σύνθετα. Αυτό που ξεκίνησε το πρόβλημα μπορεί να μην είναι πλέον ο μοναδικός λόγος που ο ασθενής συνεχίζει να πονά.

Μπορεί στην πορεία να έχουν προστεθεί δυσκαμψία, προστατευτικός μυϊκός σπασμός, μυοπεριτονιακά trigger points, αλλαγές στον τρόπο κίνησης ή πολύωρη παραμονή στις ίδιες θέσεις.

Για αυτό και η εξέταση δεν έχει νόημα να περιορίζεται αποκλειστικά στο σημείο όπου δείχνει ο ασθενής ότι πονά. Χρειάζεται να δούμε πώς λειτουργεί ολόκληρη η αυχενοθωρακική περιοχή και, όπου υπάρχει ένδειξη, την ωμική ζώνη και τα άνω άκρα.

Τι μπορεί να προκαλέσει αυχενικό σύνδρομο;

Πίσω από τη συνηθισμένη φράση «έχω αυχενικό» μπορεί να κρύβονται αρκετά διαφορετικές καταστάσεις.

Μάλιστα, στην καθημερινή κλινική πράξη δεν είναι ασυνήθιστο να συνυπάρχουν περισσότεροι από ένας μηχανισμοί.

Μηχανικός πόνος του αυχένα

Ο μηχανικός αυχενικός πόνος είναι μία από τις συχνότερες εικόνες που συναντάμε.

Συνήθως επηρεάζεται από την κίνηση, από συγκεκριμένες φορτίσεις ή από την παραμονή του κεφαλιού και του αυχένα για αρκετή ώρα στην ίδια θέση.

Ο ασθενής μπορεί να περιγράφει:

• δυσκολία ή περιορισμό σε κάποιες κινήσεις,
• δυσκαμψία,
• αυξημένη μυϊκή τάση,
• πόνο όταν στρίβει ή εκτείνει τον αυχένα,
• ενόχληση που εμφανίζεται έπειτα από αρκετές ώρες δουλειάς ή ακινησίας στην ίδια θέση.

Το σημαντικό είναι ότι ο πόνος δεν προέρχεται απαραίτητα πάντα από την ίδια ανατομική δομή. Αρθρώσεις, μύες, δίσκοι και μαλακά μόρια μπορούν να συμμετέχουν σε διαφορετικό βαθμό.

Εκφυλιστικές αλλοιώσεις – αυχενική σπονδύλωση

Όσο περνούν τα χρόνια, οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι και οι μικρές αρθρώσεις του αυχένα υφίστανται φυσιολογικές εκφυλιστικές μεταβολές.

Σε μία ακτινογραφία ή μαγνητική μπορεί να δούμε:

• μείωση του ύψους των μεσοσπονδύλιων δίσκων,
• οστεόφυτα,
• αλλοιώσεις στις αρθρικές επιφάνειες,
• μεταβολές στις μικρές αρθρώσεις του αυχένα,
• στένωση των μεσοσπονδύλιων τρημάτων.

Εδώ όμως χρειάζεται προσοχή.

Η ύπαρξη τέτοιων ευρημάτων δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι αυτά προκαλούν τον πόνο. Αντίστοιχες αλλοιώσεις μπορούν να βρεθούν και σε ανθρώπους που δεν έχουν κανένα σύμπτωμα.

Γι’ αυτό η απεικόνιση αποκτά πραγματική αξία όταν τη συσχετίζουμε με το ιστορικό και την κλινική εξέταση.

Προβολή ή κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου

Ένας αυχενικός δίσκος μπορεί να παρουσιάσει προβολή ή κήλη.

Αν η βλάβη ερεθίσει ή πιέσει μία νευρική ρίζα, μπορεί να εμφανιστεί αυχενική ριζοπάθεια.

Τότε ο πόνος ενδέχεται να ξεκινά από τον αυχένα και να επεκτείνεται προς:

• τον ώμο,
• την ωμοπλάτη,
• τον βραχίονα,
• το αντιβράχιο,
• το χέρι ή τα δάκτυλα.

Ανάλογα με τη ρίζα που συμμετέχει, μπορεί μαζί με τον πόνο να υπάρχουν μούδιασμα, μυρμήγκιασμα, μεταβολές στην αισθητικότητα, αλλαγές στα αντανακλαστικά ή αδυναμία συγκεκριμένων μυϊκών ομάδων.

Αρθρώσεις της αυχενικής μοίρας

Οι μικρές ζυγοαποφυσιακές αρθρώσεις της αυχενικής μοίρας μπορούν επίσης να δημιουργήσουν συμπτώματα.

Μία άρθρωση που κινείται δύσκολα ή είναι ερεθισμένη μπορεί να δώσει τοπικό πόνο στον αυχένα, αλλά και αντανακλώμενο πόνο προς τον ώμο, την περιοχή της ωμοπλάτης ή το άνω τμήμα της θωρακικής μοίρας.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η θέση όπου αισθάνεται ο ασθενής τον πόνο δεν μας λέει πάντοτε με βεβαιότητα και την ακριβή πηγή του.

Σύνδεσμοι και μαλακά μόρια

Ένας τραυματισμός, μία πτώση ή μία απότομη επιτάχυνση και επιβράδυνση του κεφαλιού μπορεί να φορτίσει έντονα τους συνδέσμους, τις αρθρικές κάψες και τα υπόλοιπα μαλακά μόρια γύρω από την αυχενική μοίρα.

Το κλασικό παράδειγμα είναι το whiplash.

Σε αυτή την περίπτωση ο αυχένας δέχεται πολύ γρήγορες διαδοχικές δυνάμεις επιτάχυνσης και επιβράδυνσης, όπως μπορεί να συμβεί σε μία σύγκρουση αυτοκινήτων.

Αυχενική μυελοπάθεια

Υπάρχουν και σαφώς σοβαρότερες καταστάσεις.

Όταν η στένωση μέσα στον αυχενικό σπονδυλικό σωλήνα γίνει σημαντική, μπορεί να επηρεαστεί ο ίδιος ο νωτιαίος μυελός.

Αυτή η κατάσταση ονομάζεται αυχενική μυελοπάθεια και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν ένα συνηθισμένο μηχανικό αυχενικό σύνδρομο.

Προοδευτική μυϊκή αδυναμία, δυσκολία στις λεπτές κινήσεις των χεριών, αστάθεια στη βάδιση ή σημαντικές νευρολογικές μεταβολές είναι συμπτώματα που χρειάζονται άμεση προσοχή και ιατρική διερεύνηση.

Το μυοπεριτονιακό στοιχείο στο χρόνιο αυχενικό σύνδρομο

Στις χρόνιες μορφές αυχενικού πόνου το μυοπεριτονιακό σύστημα έχει συχνά σημαντική συμμετοχή.

Ένας πόνος που ξεκίνησε έπειτα από τραυματισμό, αρθρικό ερεθισμό ή πρόβλημα ενός μεσοσπονδύλιου δίσκου μπορεί αρχικά να προκαλέσει προστατευτική σύσπαση των μυών.

Αν αυτό συνεχιστεί για πολλές εβδομάδες ή μήνες, οι μύες μπορεί να αρχίσουν να λειτουργούν διαφορετικά.

Κάποιοι παραμένουν συνεχώς σε αυξημένη τάση, ενώ άλλοι δεν ενεργοποιούνται αρκετά την ώρα που χρειάζεται σταθεροποίηση ή έλεγχος της κίνησης.

Συχνά βλέπουμε συμμετοχή μυών όπως:

• ο άνω τραπεζοειδής,
• ο ανελκτήρας της ωμοπλάτης,
• οι σκαληνοί,
• ο στερνοκλειδομαστοειδής,
• οι υπινιακοί,
• οι παρασπονδυλικοί,
• οι ρομβοειδείς,
• οι θωρακικοί και ιδιαίτερα ο ελάσσων θωρακικός,
• αλλά και μύες γύρω από ολόκληρη την ωμική ζώνη.

Σε αυτούς τους μυς μπορεί να υπάρχουν μυοπεριτονιακά trigger points.

Πρόκειται για ιδιαίτερα ευαίσθητες περιοχές που μπορεί να πονάν τοπικά αλλά και να στέλνουν πόνο σε διαφορετική περιοχή.

Άρα το σημείο στο οποίο ο ασθενής δείχνει ότι πονά δεν είναι πάντοτε και το σημείο από το οποίο ξεκινά το πρόβλημα.

Ο πόνος μπορεί να φτάσει μέχρι το χέρι;

Ναι, μπορεί.

Αυτό όμως δεν σημαίνει αυτομάτως ότι υπάρχει κήλη δίσκου ή πίεση κάποιας νευρικής ρίζας.

Υπάρχουν ασθενείς στους οποίους ο πόνος προς το άνω άκρο είναι κυρίως αντανακλώμενος μυοσκελετικός ή μυοπεριτονιακός πόνος.

Σε άλλες περιπτώσεις υπάρχει πραγματική νευρολογική συμμετοχή.

Η διάκριση αυτή είναι σημαντική γιατί αλλάζει και την αντιμετώπιση.

Σε μία αυχενική ριζοπάθεια μπορεί να βρούμε μεταβολές στη δύναμη, στην αισθητικότητα ή στα αντανακλαστικά.

Ο μυοπεριτονιακός πόνος αντίθετα μπορεί να επεκτείνεται σε μεγάλη περιοχή του χεριού χωρίς να υπάρχει πραγματική νευρολογική βλάβη.

Για τον λόγο αυτό, όταν ο πόνος ξεφεύγει από τον αυχένα και κατεβαίνει στο άνω άκρο, χρειάζεται πάντα προσεκτικός νευρολογικός και κλινικός έλεγχος.

Στάση σώματος: δεν υπάρχει μία «τέλεια» στάση

Η στάση επηρεάζει τα συμπτώματα, κυρίως όταν διατηρείται για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αυτό όμως είναι διαφορετικό από το να πούμε ότι υπάρχει μία μοναδική «κακή στάση» που ευθύνεται για κάθε αυχενικό πόνο.

Πολλές φορές το βασικό πρόβλημα είναι η παρατεταμένη στατική φόρτιση και η έλλειψη αλλαγής θέσης.

Για παράδειγμα, κάποιος που δουλεύει καθημερινά πολλές ώρες:

• μπροστά σε υπολογιστή,
• με ένα laptop χαμηλά,
• κοιτάζοντας συνεχώς την οθόνη του κινητού,
• οδηγώντας,
• ή σκυμμένος επάνω από έναν πάγκο,

μπορεί να κρατά το κεφάλι και τους ώμους σχεδόν στην ίδια θέση επί ώρες.

Αυτό δημιουργεί συνεχή απαίτηση από τις ίδιες μυϊκές ομάδες.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να προσπαθούμε να στεκόμαστε σαν «στρατιωτάκια» για όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Συχνά ισχύει κάτι πολύ πιο απλό:

η καλύτερη στάση είναι η επόμενη στάση.

Λίγη κίνηση, ένα μικρό διάλειμμα, μία αλλαγή θέσης ή μερικά βήματα μέσα στον χώρο μπορούν να είναι πολύ πιο χρήσιμα από την προσπάθεια να διατηρήσουμε με το ζόρι μία θεωρητικά «τέλεια» στάση.

Η εργασία και ο τρόπος ζωής

Το επάγγελμα του ασθενούς δεν είναι μία τυπική ερώτηση στο ιστορικό. Μπορεί να μας εξηγήσει πολλά για τον τρόπο με τον οποίο φορτίζεται καθημερινά η αυχενική και θωρακική περιοχή.

Ένας άνθρωπος που εργάζεται σε γραφείο έχει συνήθως χαμηλότερης έντασης αλλά πολύωρη φόρτιση.

Κάποιος που κάνει χειρωνακτική εργασία μπορεί να έχει εντελώς διαφορετικές απαιτήσεις: βάρη, επαναλαμβανόμενες κινήσεις, εργασία πάνω από το επίπεδο των ώμων ή χρήση εργαλείων.

Δεν υπάρχει επομένως ένα πρόγραμμα αποκατάστασης που να ταιριάζει σε όλους.

Πρέπει να γνωρίζουμε τι ζητά στην πραγματικότητα η καθημερινότητα από το σώμα του κάθε ανθρώπου.

Όταν το φορτίο αυξάνεται απότομα

Το σώμα έχει μεγάλη ικανότητα να προσαρμόζεται.

Χρειάζεται όμως χρόνο.

Αν κάποιος έχει περάσει αρκετούς μήνες με μικρή φυσική δραστηριότητα και ξαφνικά:

• σηκώσει πολύ μεγαλύτερο βάρος,
• κάνει πολλές ώρες χειρωνακτικής εργασίας,
• ξεκινήσει απότομα απαιτητική προπόνηση,
• κουβαλήσει βαριές αποσκευές,
• ή δουλέψει για ώρες με τα χέρια ψηλά,

είναι πιθανό να ξεπεράσει προσωρινά αυτό που οι ιστοί του είναι έτοιμοι να ανεχθούν.

Το θέμα επομένως δεν είναι μόνο το συνολικό φορτίο.

Εξίσου σημαντικό είναι πόσο απότομα αυξήθηκε σε σχέση με αυτό που το σώμα είχε συνηθίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Αυχενικό σύνδρομο και κεφαλαλγία

Σε ορισμένες περιπτώσεις, προβλήματα της ανώτερης αυχενικής μοίρας μπορεί να σχετίζονται με πόνο που γίνεται αντιληπτός στην κεφαλή.

Αυτός ο τύπος κεφαλαλγίας περιγράφεται ως αυχενογενής κεφαλαλγία.

Δεν πρέπει όμως κάθε πονοκέφαλος σε κάποιον που πονά στον αυχένα να βαφτίζεται αυχενογενής.

Η κεφαλαλγία μπορεί να έχει πολλές διαφορετικές αιτίες και για αυτό χρειάζεται σωστή διαφοροδιάγνωση.

Φυσικοθεραπεία στο αυχενικό σύνδρομο

Η φυσικοθεραπεία δεν είναι λογικό να αποτελεί μία έτοιμη σειρά από μηχανήματα και τεχνικές που εφαρμόζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε κάθε ασθενή.

Το πρώτο ερώτημα είναι διαφορετικό:

τι φαίνεται να δημιουργεί ή να διατηρεί τον πόνο στον συγκεκριμένο άνθρωπο;

Από εκεί και μετά σχεδιάζεται η θεραπεία.

Δεν μας ενδιαφέρει απλώς να πέσει ο πόνος για μερικές ώρες ή ημέρες.

Θέλουμε να βελτιωθεί η κίνηση, η λειτουργία, η δύναμη και σταδιακά η ικανότητα του σώματος να ανταποκρίνεται ξανά στις απαιτήσεις της καθημερινότητας.

Manual Therapy – η σημασία των χειρισμών με τα χέρια

Το manual therapy μπορεί να έχει σημαντικό ρόλο σε ένα οργανωμένο πρόγραμμα αποκατάστασης.

Μετά την κλινική αξιολόγηση, ο φυσικοθεραπευτής μπορεί να χρησιμοποιήσει διαφορετικές τεχνικές κινητοποίησης αρθρώσεων και μαλακών μορίων.

Η θεραπεία δεν περιορίζεται υποχρεωτικά μόνο στον αυχένα.

Μπορεί να εφαρμοστεί:

• στην αυχενική μοίρα,
• στην αυχενοθωρακική συμβολή,
• στη θωρακική μοίρα,
• στις πλευρές,
• στην ωμική ζώνη,
• και στους μαλακούς ιστούς που λειτουργικά συμμετέχουν στο πρόβλημα.

Σκοπός μπορεί να είναι η μείωση της ενόχλησης, η βελτίωση μιας περιορισμένης κίνησης και η δημιουργία καλύτερων συνθηκών ώστε ο ασθενής να μπορέσει στη συνέχεια να κινηθεί και να ασκηθεί πιο άνετα.

Το manual therapy από μόνο του, όμως, σπάνια αποτελεί ολοκληρωμένη λύση.

Η αξία του αυξάνεται όταν συνδυάζεται με κίνηση, άσκηση και σταδιακή επαναφόρτιση.

Δεν θεραπεύουμε μόνο τον αυχένα – εξετάζουμε και τον θώρακα

Αυχένας και θωρακική μοίρα δεν λειτουργούν ανεξάρτητα.

Κατά τη διάρκεια πολλών καθημερινών κινήσεων συμμετέχουν μαζί.

Αν η θωρακική μοίρα έχει χάσει σημαντικό μέρος της κινητικότητάς της, ο αυχένας μπορεί να αναγκάζεται να αναλαμβάνει περισσότερο έργο σε κινήσεις όπου φυσιολογικά θα έπρεπε να μοιράζεται το φορτίο.

Για αυτό στην αξιολόγηση μπορεί να χρειαστεί να εξεταστούν:

• η θωρακική έκταση,
• η θωρακική στροφή,
• η κινητικότητα των πλευρών,
• ο έλεγχος και η θέση της ωμοπλάτης,
• η συνολική λειτουργία της ωμικής ζώνης.

Σε κάποιους ασθενείς η κινητοποίηση της θωρακικής μοίρας και η επανεκπαίδευση της ενεργητικής κινητικότητας της περιοχής είναι απαραίτητο κομμάτι της θεραπείας.

Μυοπεριτονιακή θεραπεία και Trigger Points

Σε έναν χρόνιο αυχενικό πόνο η περιοχή που χρειάζεται θεραπεία μπορεί να είναι αρκετά μεγαλύτερη από το σημείο που ενοχλεί περισσότερο.

Ανάλογα με την εξέταση μπορούν να χρησιμοποιηθούν μυοπεριτονιακές τεχνικές:

• στους μυς του αυχένα,
• στους ώμους,
• γύρω από τις ωμοπλάτες,
• στην άνω και μέση θωρακική περιοχή,
• στους θωρακικούς μυς,
• και ορισμένες φορές σε τμήματα του άνω άκρου.

Οι τεχνικές αυτές εφαρμόζονται με στόχο να μειωθεί η ευαισθησία των μαλακών ιστών και να βελτιωθεί η κινητικότητά τους.

Δεν χρειάζεται βέβαια να «δουλεύονται» όλοι οι μύες σε όλους τους ασθενείς.

Η θεραπεία επιλέγεται από αυτά που πραγματικά βρίσκουμε στην εξέταση.

Dry Needling – ξηρά βελόνα

Σε ορισμένους ασθενείς μπορεί να χρησιμοποιηθεί dry needling για την αντιμετώπιση επώδυνων μυοπεριτονιακών trigger points.

Η τεχνική γίνεται με λεπτή αποστειρωμένη βελόνα και δεν περιλαμβάνει έγχυση κάποιας φαρμακευτικής ουσίας.

Δεν αποτελεί λύση για κάθε μορφή αυχενικού πόνου.

Ούτε μπορεί να αντικαταστήσει την άσκηση, την κινητικότητα και τη σταδιακή επαναφορά στη φυσιολογική φόρτιση.

Όταν όμως υπάρχει κατάλληλη ένδειξη, μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά στο συνολικό πρόγραμμα.

Κρουστικά κύματα και μυοπεριτονιακός πόνος

Σε επιλεγμένες χρόνιες μυοπεριτονιακές καταστάσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν και κρουστικά κύματα – Shockwave Therapy.

Η εφαρμογή μπορεί να στοχεύσει περιοχές με αυξημένη μυϊκή ευαισθησία ή trigger points.

Όπως συμβαίνει και με το dry needling, τα κρουστικά κύματα δεν αποτελούν από μόνα τους «θεραπεία για το αυχενικό».

Είναι ένα ακόμη συμπληρωματικό εργαλείο, όταν υπάρχει συγκεκριμένη ένδειξη για τη χρήση του.

Διατάσεις: όταν ένας μυς έχει χάσει την ελαστικότητά του

Το γεγονός ότι ένας μυς πονά δεν σημαίνει ότι χρειάζεται υποχρεωτικά διάταση.

Αν όμως στην εξέταση διαπιστωθεί πραγματικός περιορισμός στο μήκος ή στην ελαστικότητα μιας μυϊκής ομάδας, τότε η διάταση μπορεί να έχει θέση στο πρόγραμμα.

Ανάλογα με τον ασθενή μπορεί να χρειαστεί να δουλέψουμε:

• τον άνω τραπεζοειδή,
• τον ανελκτήρα της ωμοπλάτης,
• τους σκαληνούς,
• τους θωρακικούς,
• τους υποϊνιακούς μύες.

Οι διατάσεις δεν χρειάζεται να είναι επιθετικές.

Εφαρμόζονται ελεγχόμενα και αποτελούν μόνο ένα τμήμα του συνολικού προγράμματος αποκατάστασης.

Η άσκηση είναι απαραίτητη

Οι παθητικές τεχνικές μπορεί να βοηθήσουν αρκετά έναν ασθενή να πονέσει λιγότερο και να αρχίσει να κινείται καλύτερα.

Αυτό δημιουργεί ένα χρήσιμο «παράθυρο».

Το επόμενο βήμα όμως είναι το σώμα να αποκτήσει ξανά την ικανότητα να διαχειρίζεται μόνο του το φορτίο.

Ανάλογα με τα ευρήματα μπορεί να χρειαστεί:

• εκπαίδευση των εν τω βάθει καμπτήρων του αυχένα,
• ενδυνάμωση της ωμικής ζώνης,
• καλύτερος έλεγχος της ωμοπλάτης,
• ενδυνάμωση της θωρακικής περιοχής,
• ασκήσεις κινητικότητας του θώρακα,
• προοδευτική αύξηση της αντοχής,
• λειτουργική επανεκπαίδευση με βάση τη δουλειά, την καθημερινότητα ή το άθλημα.

Το σημαντικό είναι να μην προσπαθούμε να χωρέσουμε κάθε ασθενή μέσα σε ένα έτοιμο πρόγραμμα.

Το πρόγραμμα πρέπει να προσαρμόζεται στον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος στο πρόγραμμα.

Όταν υπάρχει πόνος ή μούδιασμα στο χέρι

Όταν τα συμπτώματα δεν μένουν στον αυχένα αλλά προχωρούν προς το άνω άκρο, η αξιολόγηση πρέπει να γίνει ακόμη πιο προσεκτικά.

Χρειάζεται να εξετάσουμε:

• τη μυϊκή δύναμη,
• την αισθητικότητα,
• τα αντανακλαστικά,
• το αν οι κινήσεις του αυχένα μεταβάλλουν τα συμπτώματα,
• τη μηχανική ευαισθησία του νευρικού συστήματος.

Αν υπάρχουν ευρήματα που δείχνουν αυξημένη νευροδυναμική ευαισθησία, μπορεί να χρησιμοποιηθούν κατάλληλες τεχνικές νευροδυναμικής κινητοποίησης.

Ο σκοπός εδώ δεν είναι να «τεντώσουμε» ένα νεύρο.

Θέλουμε σταδιακά να βελτιώσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο νευρικός ιστός κινείται και ανέχεται τις μηχανικές απαιτήσεις της κίνησης.

Πότε χρειάζεται περαιτέρω ιατρικός έλεγχος;

Οι περισσότερες περιπτώσεις μηχανικού αυχενικού πόνου αντιμετωπίζονται συντηρητικά.

Υπάρχουν όμως συμπτώματα τα οποία δεν πρέπει να αγνοηθούν.

Περαιτέρω διερεύνηση χρειάζεται όταν εμφανίζονται:

• σημαντική ή προοδευτική μυϊκή αδυναμία,
• διαταραχές ισορροπίας ή βάδισης,
• δυσκολία στις λεπτές κινήσεις των χεριών,
• αισθητικές διαταραχές που είναι εκτεταμένες ή επιδεινώνονται,
• συμπτώματα μετά από σημαντικό τραυματισμό,
• πυρετός ή άλλα γενικά συστηματικά συμπτώματα,
• ανεξήγητη απώλεια βάρους,
• πόνος με ασυνήθιστη συμπεριφορά που δεν μεταβάλλεται με την κίνηση ή τη θέση.

Σε αυτές τις περιπτώσεις η έγκαιρη παραπομπή δεν σημαίνει ότι «απέτυχε» η φυσικοθεραπεία.

Αποτελεί μέρος της σωστής και υπεύθυνης κλινικής πρακτικής.

Η ολοκληρωμένη προσέγγιση στο αυχενικό σύνδρομο

Το αυχενικό σύνδρομο, ιδιαίτερα όταν έχει γίνει χρόνιο, σπάνια λύνεται κοιτάζοντας μόνο ένα επώδυνο σημείο.

Συχνά υπάρχουν περισσότερα πράγματα μαζί:

αρθρική δυσκαμψία + μυοπεριτονιακός πόνος + trigger points + μειωμένη κινητικότητα της θωρακικής μοίρας + διαφορετικός κινητικός έλεγχος + μειωμένη ανοχή του σώματος στα καθημερινά φορτία.

Για αυτό η θεραπεία χρειάζεται να είναι πραγματικά εξατομικευμένη.

Το manual therapy, οι τεχνικές μαλακών μορίων, η αντιμετώπιση των trigger points, το dry needling ή τα κρουστικά κύματα όταν υπάρχει ένδειξη, η κινητοποίηση της αυχενικής και θωρακικής μοίρας, οι κατάλληλες διατάσεις και κυρίως η προοδευτική θεραπευτική άσκηση μπορούν να χρησιμοποιηθούν συνδυαστικά.

Ο στόχος δεν είναι απλώς ο ασθενής να νιώσει ότι «ξεπιάστηκε ο αυχένας» για λίγες ημέρες.

Θέλουμε να κινηθεί καλύτερα, να μειωθεί η ευαισθησία των ιστών, να αυξηθεί η αντοχή του σώματος στα φορτία και, τελικά, ο άνθρωπος να μπορεί να επιστρέψει με μεγαλύτερη ασφάλεια στη δουλειά, στην άσκηση και σε όσα χρειάζεται να κάνει στην καθημερινή του ζωή.