Ρήξη Τενοντίου Πετάλου

Η διάγνωση μιας ρήξης του τενοντίου πετάλου του ώμου προκαλεί συχνά μεγάλη ανησυχία στον ασθενή.

Η πρώτη σκέψη πολλών ανθρώπων όταν ακούσουν τη λέξη «ρήξη» είναι:

«Έχει κοπεί ο τένοντας. Άρα πρέπει να χειρουργηθώ».

Αυτό όμως δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μία μερική ρήξη ενός τένοντα του στροφικού πετάλου και σε μία ολικού πάχους ρήξη. Ακόμη και μεταξύ δύο ολικών ρήξεων μπορεί να υπάρχουν πολύ μεγάλες διαφορές ως προς την ηλικία του ασθενούς, τον μηχανισμό της κάκωσης, το μέγεθος της βλάβης, τη δύναμη και κυρίως τη λειτουργικότητα του ώμου.

Γι’ αυτό η μαγνητική τομογραφία από μόνη της δεν αποφασίζει τη θεραπεία.

Το σημαντικό είναι να αξιολογούμε τον ασθενή και τη λειτουργία του ώμου και όχι μόνο την εικόνα της μαγνητικής.

Τι είναι το τενόντιο ή στροφικό πέταλο;

Το τενόντιο πέταλο, γνωστό και ως rotator cuff, σχηματίζεται από τέσσερις μύες και τους τένοντές τους:

• τον υπερακάνθιο,
• τον υπακάνθιο,
• τον ελάσσονα στρογγύλο,
• τον υποπλάτιο.

Οι τένοντες αυτοί περιβάλλουν την κεφαλή του βραχιονίου και αποτελούν έναν σημαντικό δυναμικό μηχανισμό σταθεροποίησης του ώμου.

Ο ρόλος τους δεν περιορίζεται μόνο στην παραγωγή κίνησης.

Κατά την ανύψωση του άνω άκρου, το στροφικό πέταλο συμβάλλει στο να παραμένει η κεφαλή του βραχιονίου σωστά κεντραρισμένη μέσα στην ωμογλήνη, ώστε η κίνηση να πραγματοποιείται ομαλά.

Παράλληλα πρέπει να υπάρχει σωστή συνεργασία ανάμεσα:

• στο βραχιόνιο,
• στην ωμοπλάτη,
• στην κλείδα,
• στους μυς του στροφικού πετάλου,
• στον δελτοειδή,
• και στους σταθεροποιούς της ωμοπλάτης.

Αυτή η συνεργασία αποτελεί μέρος του ωμοπλατοβραχιόνιου ρυθμού.

Όταν ο μηχανισμός αυτός διαταραχθεί, η φόρτιση στους τένοντες μπορεί να αυξηθεί και η λειτουργία του ώμου να γίνει λιγότερο αποτελεσματική.

Δεν είναι όλες οι ρήξεις ίδιες

Ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που πρέπει να γνωρίζει ο ασθενής είναι ότι υπάρχουν διαφορετικές μορφές ρήξης.

Μερική ρήξη

Στη μερική ρήξη ο τένοντας δεν έχει διακοπεί σε όλο του το πάχος.

Ένα μέρος των ινών έχει υποστεί βλάβη, ενώ σημαντικό τμήμα του τένοντα παραμένει σε συνέχεια.

Η ρήξη μπορεί να αφορά:

• την αρθρική επιφάνεια,
• την πλευρά του υπακρωμιακού θυλάκου,
• ή το εσωτερικό του ίδιου του τένοντα.

Οι μερικές ρήξεις είναι ιδιαίτερα συχνές και σε πολλές περιπτώσεις δεν αποτελούν ένδειξη για χειρουργείο.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, γιατί πολλοί ασθενείς βλέπουν τη λέξη «ρήξη» στη μαγνητική τομογραφία και θεωρούν ότι η μοναδική επιλογή είναι η χειρουργική αποκατάσταση.

Μερική ρήξη δεν σημαίνει αυτόματα χειρουργείο.

Σε μεγάλο αριθμό περιπτώσεων η πρώτη θεραπευτική επιλογή είναι η οργανωμένη συντηρητική αντιμετώπιση και η φυσικοθεραπεία.

Η απόφαση εξαρτάται φυσικά από:

• το βάθος και την έκταση της ρήξης,
• την ηλικία,
• τον μηχανισμό της βλάβης,
• την πραγματική απώλεια δύναμης,
• την ένταση των συμπτωμάτων,
• τις λειτουργικές απαιτήσεις του ασθενούς,
• και την ανταπόκρισή του στη συντηρητική θεραπεία.

Ολικού πάχους ρήξη

Στην ολικού πάχους ρήξη υπάρχει πλήρης διακοπή των ινών του τένοντα στο σημείο της βλάβης.

Και εδώ όμως δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες.

Η ηλικία του ασθενούς, το αν η ρήξη είναι τραυματική ή χρόνια και κυρίως η λειτουργικότητα του ώμου παίζουν καθοριστικό ρόλο στην επιλογή της θεραπείας.

Οξεία ολική ρήξη σε νεότερο ασθενή

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν ένας νεότερος ή δραστήριος άνθρωπος εμφανίσει:

• σαφή τραυματικό μηχανισμό,
• ξαφνική απώλεια δύναμης,
• σημαντική δυσκολία ή αδυναμία να σηκώσει το χέρι,
• μεγάλη ολική ρήξη στην απεικόνιση.

Σε αυτές τις περιπτώσεις η ορθοπαιδική αξιολόγηση πρέπει να γίνεται έγκαιρα.

Όταν υπάρχει μεγάλη τραυματική ολική ρήξη και σημαντική λειτουργική αδυναμία, η χειρουργική αποκατάσταση αποτελεί συχνά την καταλληλότερη επιλογή.

Η σημαντική καθυστέρηση σε επιλεγμένες περιπτώσεις μπορεί να οδηγήσει σε:

• υποχώρηση του τένοντα,
• μυϊκή ατροφία,
• λιπώδη διήθηση,
• δυσκολότερη μελλοντική αποκατάσταση.

Ολική ρήξη σε μεγαλύτερη ηλικία

Η εικόνα μπορεί να είναι τελείως διαφορετική σε έναν μεγαλύτερο ασθενή με χρόνια εκφυλιστική ρήξη.

Υπάρχουν άνθρωποι στους οποίους η μαγνητική τομογραφία δείχνει πλήρη ρήξη ενός τένοντα, αλλά εκείνοι εξακολουθούν να μπορούν να σηκώσουν το χέρι και να εκτελούν μεγάλο μέρος των καθημερινών τους δραστηριοτήτων.

Αυτό συμβαίνει επειδή η ρήξη μπορεί να έχει εξελιχθεί σταδιακά και το νευρομυϊκό σύστημα να έχει προλάβει να αναπτύξει αντιρροπιστικούς μηχανισμούς.

Οι υπόλοιποι λειτουργικοί τένοντες του στροφικού πετάλου, ο δελτοειδής και οι μύες που ελέγχουν την ωμοπλάτη μπορούν να αναλάβουν μέρος του έργου.

Έτσι, δύο άνθρωποι με παρόμοια απεικονιστική εικόνα μπορεί να έχουν εντελώς διαφορετική λειτουργικότητα.

Ο ένας μπορεί να μην μπορεί να ανυψώσει το χέρι.

Ο άλλος μπορεί να έχει σχεδόν πλήρη ενεργητική κίνηση και μόνο περιοδικό πόνο.

Γι’ αυτό δεν αντιμετωπίζουμε μόνο τη μαγνητική.

Αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο και τη λειτουργία του ώμου του.

Γιατί συμβαίνουν οι ρήξεις;

Οι ρήξεις του τενοντίου πετάλου μπορούν να χωριστούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες.

Τραυματικές ρήξεις

Μπορεί να συμβούν μετά από:

• πτώση πάνω στο χέρι,
• απότομο τράβηγμα,
• προσπάθεια άρσης μεγάλου φορτίου,
• εξάρθρημα ώμου,
• αθλητικό τραυματισμό.

Εκφυλιστικές ρήξεις

Είναι συχνότερες στις μεγαλύτερες ηλικίες.

Ο τένοντας μπορεί να αλλάζει σταδιακά ποιότητα λόγω:

• ηλικιακής εκφύλισης,
• χρόνιας επαναλαμβανόμενης φόρτισης,
• μειωμένης ποιότητας του τένοντα,
• μηχανικής επιβάρυνσης,
• διαταραγμένης λειτουργίας ώμου και ωμοπλάτης.

Σε αρκετές περιπτώσεις δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο τραυματικό επεισόδιο. Η ρήξη αποτελεί μέρος μιας χρόνιας διαδικασίας εκφύλισης του τένοντα.

Ποια συμπτώματα προκαλεί;

Τα συχνότερα συμπτώματα είναι:

• πόνος στο έξω ή πρόσθιο τμήμα του ώμου,
• πόνος που κατεβαίνει προς το άνω τμήμα του βραχίονα,
• δυσκολία στην απαγωγή,
• δυσκολία στην ανύψωση του χεριού,
• αδυναμία,
• πόνος σε κινήσεις πάνω από το κεφάλι,
• νυχτερινός πόνος,
• δυσκολία στο ντύσιμο,
• δυσκολία στο λούσιμο ή στο χτένισμα,
• δυσκολία να τοποθετηθεί το χέρι πίσω από την πλάτη.

Ιδιαίτερη σημασία έχει να ξεχωρίσουμε τον πόνο από την πραγματική αδυναμία.

Δεν είναι το ίδιο ένας ασθενής που μπορεί να σηκώσει το χέρι αλλά πονάει, με έναν ασθενή που πραγματικά δεν μπορεί να παράγει την απαιτούμενη δύναμη για να εκτελέσει την κίνηση.

Η έσω στροφή συχνά επηρεάζεται

Σε αρκετούς ασθενείς παρατηρείται περιορισμός της έσω στροφής.

Ο ασθενής μπορεί να δυσκολεύεται:

• να βάλει το χέρι πίσω από την πλάτη,
• να κουμπώσει ένα ρούχο,
• να φτάσει στην οσφυϊκή μοίρα,
• να εκτελέσει κινήσεις προσωπικής φροντίδας.

Η αποκατάσταση της κινητικότητας αυτής αποτελεί σημαντικό τμήμα του θεραπευτικού προγράμματος.

Η ωμοπλάτη έχει καθοριστικό ρόλο

Ο ώμος δεν λειτουργεί ανεξάρτητα από την ωμοπλάτη.

Κατά την ανύψωση του χεριού, η ωμοπλάτη πρέπει να πραγματοποιεί συντονισμένες κινήσεις πάνω στον θώρακα και να συνεργάζεται με το βραχιόνιο.

Εάν η κίνησή της είναι ανεπαρκής ή λανθασμένη, η μηχανική ολόκληρου του ώμου επηρεάζεται.

Μπορεί να αυξάνεται η επιβάρυνση των υπακρωμιακών δομών και ένας ήδη ερεθισμένος τένοντας να φορτίζεται ακόμη περισσότερο.

Για αυτό η φυσικοθεραπεία δεν πρέπει να εστιάζει αποκλειστικά στο σημείο όπου η μαγνητική δείχνει τη ρήξη.

Πρέπει να αποκαθίσταται ολόκληρος ο μηχανισμός του ώμου.

Φυσικοθεραπεία στη μερική ρήξη του τενοντίου πετάλου

Η φυσικοθεραπεία αποτελεί βασικό πυλώνα αντιμετώπισης των περισσότερων συμπτωματικών μερικών ρήξεων.

Ο στόχος της δεν είναι απλώς να μειώσει τον πόνο.

Στόχος είναι να δημιουργηθούν οι καλύτερες δυνατές μηχανικές και λειτουργικές συνθήκες, ώστε ο ώμος να κινείται σωστά και ο τραυματισμένος τένοντας να μην επιβαρύνεται συνεχώς από λανθασμένα κινητικά πρότυπα.

Πρώτο στάδιο: έλεγχος πόνου και ερεθισμού

Στην αρχική φάση μπορεί να υπάρχουν:

• πόνος,
• αυξημένη αντιδραστικότητα του τένοντα,
• ερεθισμός των γειτονικών μαλακών μορίων,
• υπακρωμιακή ευαισθησία,
• συνοδό οίδημα.

Ανάλογα με την κλινική εικόνα μπορούν να χρησιμοποιηθούν συμπληρωματικά φυσικά μέσα.

Laser υψηλής ισχύος

Το θεραπευτικό laser μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως συμπληρωματικό μέσο για τον έλεγχο του πόνου και του τοπικού ερεθισμού.

Δεν αντικαθιστά την ενεργητική αποκατάσταση ούτε πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μεμονωμένη θεραπεία της ρήξης.

Κρυοθεραπεία

Η κρυοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση του πόνου και της αυξημένης αντιδραστικότητας, ιδιαίτερα στην αρχική φάση ή μετά από αυξημένη φόρτιση.

Διαμαγνητική αντλία

Σε περιπτώσεις με συνοδό οίδημα ή έντονη αντίδραση των μαλακών ιστών μπορεί να χρησιμοποιηθεί η διαμαγνητική αντλία ως συμπληρωματικό μέσο με στόχο τη διαχείριση του οιδήματος και τη βελτίωση του τοπικού περιβάλλοντος των ιστών.

Τα φυσικά μέσα όμως αποτελούν βοηθητικό μέρος της θεραπείας.

Η πραγματική λειτουργική αποκατάσταση απαιτεί κινητικότητα, σωστό κινητικό έλεγχο και σταδιακή φόρτιση.

Manual Therapy

Το manual therapy έχει ιδιαίτερη αξία όταν συνυπάρχει περιορισμός της κινητικότητας.

Ο φυσικοθεραπευτής δεν αξιολογεί μόνο τον τένοντα.

Εξετάζει:

• τη γληνοβραχιόνια άρθρωση,
• την ωμοπλάτη,
• την ακρωμιοκλειδική άρθρωση,
• την κλείδα,
• τη θωρακική μοίρα,
• την ποιότητα της συνολικής κίνησης.

Με κατάλληλες τεχνικές κινητοποίησης μπορεί να επιδιωχθεί:

• αύξηση του εύρους κίνησης,
• βελτίωση της αρθρικής κινητικότητας,
• αποκατάσταση της έσω και έξω στροφής,
• καλύτερη κινητικότητα της ωμοπλάτης,
• μείωση λανθασμένων αντισταθμίσεων.

Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται όταν έχει περιοριστεί η έσω στροφή.

Αποκατάσταση του ωμοπλατοβραχιόνιου ρυθμού

Η απλή ενδυνάμωση του ώμου δεν αρκεί εάν η κίνηση εξακολουθεί να πραγματοποιείται λανθασμένα.

Ο ασθενής πρέπει να επανεκπαιδευτεί ώστε κατά την ανύψωση του χεριού να συνεργάζονται σωστά:

• το βραχιόνιο,
• η ωμοπλάτη,
• ο δελτοειδής,
• οι λειτουργικοί μύες του στροφικού πετάλου.

Το πρόγραμμα μπορεί να περιλαμβάνει δουλειά στον:

• πρόσθιο οδοντωτό,
• μέσο και κάτω τραπεζοειδή,
• έξω στροφείς,
• υπόλοιπο λειτουργικό στροφικό πέταλο,
• ιδιοδεκτικό έλεγχο,
• νευρομυϊκό συντονισμό.

Προοδευτική φόρτιση του τένοντα

Ένας τραυματισμένος τένοντας δεν πρέπει ούτε να υπερφορτώνεται ανεξέλεγκτα ούτε να παραμένει για μεγάλο διάστημα χωρίς κατάλληλο μηχανικό ερέθισμα.

Η φόρτιση προχωρά σταδιακά.

Μπορεί να ξεκινήσει με:

• ήπιες ισομετρικές ασκήσεις,
• ελεγχόμενες κινήσεις μικρού εύρους,
• ισοτονική ενδυνάμωση,
• προοδευτικές αντιστάσεις,
• λειτουργικές κινήσεις,
• ειδική φόρτιση ανάλογα με την εργασία ή το άθλημα.

Η πρόοδος καθορίζεται από:

• την αντίδραση του πόνου,
• την ανταπόκριση του ώμου μετά την άσκηση,
• το εύρος κίνησης,
• τη δύναμη,
• την ποιότητα του κινητικού ελέγχου.

Και αν τελικά χρειαστεί χειρουργείο;

Σε μία σημαντική ολική ρήξη, ιδιαίτερα όταν έχει προκύψει μετά από τραυματισμό και συνοδεύεται από ουσιαστική λειτουργική αδυναμία, μπορεί να αποφασιστεί χειρουργική συρραφή.

Μετά την επέμβαση, η αποκατάσταση πρέπει να είναι ιδιαίτερα οργανωμένη.

Ο τένοντας χρειάζεται χρόνο για να επουλωθεί πάνω στο οστό.

Επομένως πρέπει να επιτευχθεί μία ισορροπία:

να προστατεύσουμε τη συρραφή χωρίς να οδηγήσουμε τον ώμο σε σημαντική δυσκαμψία.

Στάδια αποκατάστασης μετά από χειρουργείο

Τα ακριβή χρονικά όρια καθορίζονται από:

• το μέγεθος της ρήξης,
• τον αριθμό των τενόντων που συρράφθηκαν,
• την ποιότητα του ιστού,
• την ηλικία του ασθενούς,
• το χειρουργικό πρωτόκολλο,
• τις οδηγίες του χειρουργού.

Πρώτη φάση – Προστασία της συρραφής

Στις πρώτες εβδομάδες προέχει η προστασία.

Ο ασθενής μπορεί να χρησιμοποιεί νάρθηκα σύμφωνα με τις οδηγίες του χειρουργού.

Η φυσικοθεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει:

• κινητοποίηση αγκώνα, καρπού και δακτύλων,
• ήπιες παθητικές κινήσεις όταν επιτρέπονται,
• έλεγχο του πόνου,
• διαχείριση του οιδήματος,
• κινητικότητα ωμοπλάτης.

CPM μετά τη χειρουργική αποκατάσταση

Σε επιλεγμένα μετεγχειρητικά πρωτόκολλα μπορεί να χρησιμοποιηθεί CPM ώμου – Continuous Passive Motion.

Το CPM επιτρέπει ελεγχόμενη και επαναλαμβανόμενη παθητική κίνηση μέσα σε προκαθορισμένο ασφαλές εύρος.

Επειδή η κίνηση είναι παθητική, μπορεί να πραγματοποιείται χωρίς ενεργητική σύσπαση των μυών που θα μπορούσαν να φορτίσουν πρόωρα τη συρραφή.

Ανάλογα με το πρωτόκολλο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για:

• διατήρηση της παθητικής κινητικότητας,
• σταδιακή επανεισαγωγή της κίνησης,
• περιορισμό της μετεγχειρητικής δυσκαμψίας.

Το επιτρεπόμενο εύρος και η διάρκεια χρήσης καθορίζονται πάντα από το συγκεκριμένο χειρουργικό πρωτόκολλο.

Δεύτερη φάση – Ανάκτηση κινητικότητας

Όταν η επούλωση το επιτρέψει, η αποκατάσταση προχωρά σταδιακά:

• από την παθητική κίνηση,
• στην ενεργητικά υποβοηθούμενη,
• και στη συνέχεια στην ενεργητική κίνηση.

Ο στόχος δεν είναι μόνο να αποκτήσει ο ώμος περισσότερες μοίρες.

Πρέπει να αποκτήσει σωστό πρότυπο κίνησης.

Προσέχουμε να μην εμφανιστούν αντισταθμίσεις όπως:

• υπερβολική ανύψωση του ώμου,
• πρόωρη υπερκινητικότητα της ωμοπλάτης,
• πλάγια κάμψη του κορμού,
• λανθασμένος ωμοπλατοβραχιόνιος ρυθμός.

Τρίτη φάση – Ενδυνάμωση

Όταν η βιολογική επούλωση το επιτρέψει, ξεκινά σταδιακά η ενεργητική ενδυνάμωση.

Δουλεύουμε:

• έξω στροφή,
• έσω στροφή,
• απαγωγή,
• σταθεροποίηση της κεφαλής του βραχιονίου,
• σταθεροποιούς της ωμοπλάτης,
• ιδιοδεκτικότητα,
• νευρομυϊκό έλεγχο.

Η αντίσταση αυξάνεται προοδευτικά και όχι απλώς επειδή πέρασε ένας συγκεκριμένος αριθμός εβδομάδων.

Τέταρτη φάση – Λειτουργική αποκατάσταση

Στο τελικό στάδιο ο στόχος είναι η επιστροφή:

• στις καθημερινές δραστηριότητες,
• στην εργασία,
• στην άθληση,
• στις κινήσεις πάνω από το κεφάλι,
• στις αυξημένες απαιτήσεις δύναμης και αντοχής.

Το πρόγραμμα γίνεται πλέον εξειδικευμένο ανάλογα με τις πραγματικές ανάγκες του κάθε ασθενούς.

Ισοκινητικό δυναμόμετρο: αντικειμενική αξιολόγηση της δύναμης

Στα τελικά στάδια της αποκατάστασης μπορεί να πραγματοποιηθεί αξιολόγηση με ισοκινητικό δυναμόμετρο.

Με αυτόν τον τρόπο η εκτίμηση της δύναμης δεν βασίζεται μόνο στο αν ο ασθενής αισθάνεται ότι έχει επανέλθει.

Μπορούμε να αξιολογήσουμε αντικειμενικά:

• τη δύναμη των έσω στροφέων,
• τη δύναμη των έξω στροφέων,
• τη σχέση έσω προς έξω στροφή,
• πιθανή ασυμμετρία μεταξύ των δύο ώμων,
• τη μυϊκή αντοχή,
• την απόδοση σε διαφορετικές ταχύτητες κίνησης.

Έτσι η επιστροφή σε πιο απαιτητικές δραστηριότητες μπορεί να στηριχθεί σε αντικειμενικά δεδομένα και όχι μόνο στη χρονική διάρκεια της αποκατάστασης.

Τελικά: χειρουργείο ή φυσικοθεραπεία;

Δεν υπάρχει μία απάντηση για όλους.

Μερική ρήξη

Σε πολλές περιπτώσεις αντιμετωπίζεται αρχικά συντηρητικά, ιδιαίτερα όταν:

• διατηρείται σημαντικό μέρος της δύναμης,
• ο ασθενής μπορεί να χρησιμοποιεί λειτουργικά το χέρι,
• δεν υπάρχει μεγάλη οξεία τραυματική βλάβη.

Η φυσικοθεραπεία έχει εδώ κεντρικό ρόλο.

Οξεία μεγάλη ολική ρήξη

Σε έναν νεότερο ή δραστήριο ασθενή, μετά από σαφή τραυματισμό και με μεγάλη απώλεια δύναμης ή αδυναμία ενεργητικής ανύψωσης, απαιτείται άμεση ορθοπαιδική αξιολόγηση και συχνά εξετάζεται σοβαρά η χειρουργική αποκατάσταση.

Χρόνια εκφυλιστική ολική ρήξη

Σε μεγαλύτερο ασθενή που διατηρεί καλή λειτουργικότητα, ενεργητική κίνηση και σχετικά ελεγχόμενα συμπτώματα, η θεραπευτική απόφαση μπορεί να είναι διαφορετική.

Σε αρκετές τέτοιες περιπτώσεις η συντηρητική θεραπεία αποτελεί μία ουσιαστική επιλογή.

Συμπέρασμα

Η λέξη «ρήξη» δεν είναι συνώνυμη με τη λέξη «χειρουργείο».

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα για έναν ασθενή που βλέπει στη μαγνητική του τον όρο «ρήξη τενοντίου πετάλου».

Μία μερική ρήξη μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά με μία ολοκληρωμένη φυσικοθεραπευτική προσέγγιση.

Ακόμη και στις ολικές ρήξεις, η απόφαση εξαρτάται από:

• την ηλικία,
• τον μηχανισμό της βλάβης,
• το μέγεθος της ρήξης,
• την πραγματική μυϊκή αδυναμία,
• και κυρίως τη λειτουργικότητα του ώμου.

Η φυσικοθεραπεία δεν περιορίζεται στην εφαρμογή φυσικών μέσων.

Περιλαμβάνει:

• έλεγχο του πόνου και του οιδήματος,
• αποκατάσταση της γληνοβραχιόνιας κινητικότητας,
• βελτίωση της έσω και έξω στροφής,
• manual therapy,
• αποκατάσταση της κινητικότητας της ωμοπλάτης,
• διόρθωση του ωμοπλατοβραχιόνιου ρυθμού,
• προοδευτική φόρτιση του τένοντα,
• ενδυνάμωση,
• επανεκπαίδευση της κίνησης,
• και αντικειμενική αξιολόγηση της δύναμης πριν από την πλήρη επιστροφή.

Όταν πραγματοποιείται χειρουργική συρραφή, η φυσικοθεραπεία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της αποκατάστασης, από την προστατευμένη παθητική κινητοποίηση και τη χρήση CPM όπου ενδείκνυται μέχρι την προοδευτική ενδυνάμωση και την τελική αξιολόγηση με ισοκινητικό δυναμόμετρο.

Ο στόχος δεν είναι απλώς ένας ώμος που δεν πονάει.

Ο στόχος είναι ένας ώμος που κινείται σωστά, έχει δύναμη και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ξανά με ασφάλεια στην καθημερινότητα, στην εργασία και στην άθληση.